Włodzimierz Smolarek

Włodzimierz Smolarek urodził się 16 lipca 1957 roku w Aleksandrowie Łódzkim. Był synem Jadwigi i Ryszarda Smolarków. Z wykształcenia czeladnik cukierniczy, ukończył szkołę średnią. Swoją przygodę z piłką rozpoczął w klubie Włókniarz Aleksandrów Łódzki, skąd w 1973 roku trafił do Widzewa Łódź. Po czterech latach przeniósł się do Legii Warszawa, gdzie grał w latach 1977-1979.

Największe sukcesy osiągnął wracając do Widzewa w 1979 roku. W I lidze rozegrał 181 meczów, strzelając 61 bramek. Dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski (1981, 1982) oraz Puchar Polski (1985). W 1983 roku wyprzedził Zbigniewa Bońka w liczbie strzelonych bramek dla Widzewa, a jego rekord 61 goli utrzymał się aż do 1996 roku. W 1986 roku po mistrzostwach świata w Meksyku przeszedł do Eintrachtu Frankfurt, z którym w 1988 roku zdobył Puchar Niemiec. Następnie występował w holenderskich klubach: Feyenoordzie Rotterdam (1988-1990) i FC Utrecht (1990-1996).

W reprezentacji Polski rozegrał 60 meczów, zdobywając 13 bramek. Był uczestnikiem mistrzostw świata w 1982 roku, gdzie zdobył brązowy medal, oraz w 1986 roku. W pamięci kibiców zapisał się słynnym przetrzymywaniem piłki w narożniku boiska podczas meczu z ZSRR na MŚ 1982, co zapewniło Polsce awans do półfinału.

Po zakończeniu kariery osiadł w Holandii, gdzie pracował jako trener drużyn juniorskich we Feyenoordzie. Był również skautem Polskiego Związku Piłki Nożnej. W 2009 roku bezskutecznie startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Zmarł 7 marca 2012 roku w Aleksandrowie Łódzkim. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w rodzinnym mieście.